Noumenos

Retrospectiva. Fóra de conTEXTO

2010-05-20T17:53:00.002+02:00

Podíame quedar co simple,

acurrucarme nunha manta mesta e agarimosa da que nunca me preocupase ver o final.

Podería ficar observando, calma,

a floración da lavanda lúa tras lúa sen mais música que a da escuma noble deste mar

Decantarme polas augas verdes do río no que xogan os nenos cando comeza morrer o sol

ou simplemente esperar, aquí, buscando combinacións imposibles en todas as letras que nunca, verdadeiramente,

aspiraron contar ren.

Sí claro,

podía ser zen e abstraerme de todos vós

inspirar, expirar

podía, claro, podía

se cadra, tamén debería.

Morrer un pouco e vivir mais.

Opus

2010-05-10T17:25:00.002+02:00

Para porme escribir non preciso
máis
que autodisciplinarme na ximnasia de por verbas unha tras doutra
formando significados ceives de significante,
insignificando aquelo que sobra, hipertextualizando o que non se ve
buscar o marco perfecto que se forma entre as tuas mans
albiscar como cuadrar estes circulos rebeldes.

Para deixar(me) escrita requiro,
máis
que muros bravos de pedra rezumando humidade
ou o fume azul de mil verdugos.
Tampouco estou a falar de rescates extranxeiros
dademe só un latigo, unha fusta
.......algo máis de tempo.

Fuxida

2010-04-19T02:24:00.038+02:00

Quedei preguntandome se en Granada, coa chegada da primavera, cada un dos seus veciños comezan a andar a pata coxa, a saltos ou coma os carangexos por mor do veleno asfixiante do millón de frores da azahar das suas laranxeiras. Nunha esquina no extramuros dos Jerónimos, estas árbores medran tan preto unhas das outras que a chuvia das doce en punto filtrase polas súas follas para chegar ao chan convertida en xugo espeso rico en Vitamina C.

As mañás de domingo, o Realejo cheiraba a cera e incienso, lembrándote que por moi impía que unha se declare, os domingos sempre terán mañás de igrexa, onde descansan os mortos. Os domingos as rúas do Realejo cheiran, inevitablemente, a cerimonia fúnebre.

E no Albaycín, os aromas van dun lado ao outro perdendose nas canellas, e podes ter a sorte de asfixiarte co cheiro de té dulzón, ou perderte entre casas que quixeras túas nas que ainda podes sentir, xogando na punta do nariz, o crepitar dun lume de leña.

Pola noite, en Elvira, respirabas tabaco e humidade, chovera ou non chovese ese día. No paseo dos Tristes descubrías a capacidade de identificar os diferentes matices do arcoiris vibrando no nariz, e reparas que a auga nin é azul nin nada, terra divertida que se perde nela mesma máis rápido do que poidas observar.

Eu en Granada respirei cal, almizcle e nicotina. As imaxes de Granada sublimanse agora en vapores de romero de cigana.

Sempre soñei

2010-04-06T09:59:00.002+02:00

Con facerme vella vendo a vida pasar na Quintana.
Volver a Compostela sempre ten algo de rito iniciático. Unha rúa na que perderse e reatoparse, outro bar no que tomar a última; sempre ten algo de reencontro e de despedida dunha parte dunha mesma.
Sempre me saca un sorriso e un par de bágoas. Que ninguén me diga que non é unha cidade fermosa.

Volta á SCQ

2010-04-02T15:37:00.000+02:00

Agardo que funcione como un breve suspiro na base da nuca :)

We can be heroes....

2010-03-29T19:41:00.005+02:00

Seica non é estrictamente republicana a historia dos EUA.
Lin en Sandman e comprobei(?) na Wiki a historia de Joshua A. Norton, primer e último gran Emperador dos USA e Protector de México. Norton fixera a sua autoproclama pública nunha Carta ao Director que un Director cachondo aceptou publicar nun xornal de San Francisco, e comezou o seu reinado de bos consellos emitindo moeda propia que a xente aceptou canxear. A Raiña Victoria aceptou tamén as súas cartas de amor.

Polo visto, Norton debeu ser amigo cercano de Mark Twain, que a verdade é un tipo que me cae ben, e semella que foi el quen redactou o epitafio que celebraría a morte de Bummer, un dos cans escolta do Ilmo. Emperador.

Á morte de Norton, outro Director cachondo publicaba unha necrolóxica en memoria do Emperador dictando que este

"nunca matara a ningúen, non lle roubara a ninguén nin se apoderara da patria de ninguén. A maioría dos seus colegas non poderían dicir o mesmo"

Corría o ano 1880 e un eclipse de sol puña ese día punto e final a 21 anos de (auto)goberno e reinado. A súa tumba é hoxe lugar de peregrinación na cidade nas flores no pelo.

Bonito pensar que nada impide a un ser humán SER cando hai vontade firme de tal, e que as realidades están supeditadas ás percepcións de cada quen e non ao revés.
Eu, as veces, transmútome en Raiña de Saba ^_^

I think it's time to say goodbye

2010-03-28T15:23:00.003+02:00

Dame igual que hoxe me arrepinta dos meus dias de terra ocre e paredes encaladas

Que cinco días de estepa destrozaran nervios e esperanzas

que me vexa obligada a renunciar a soños.

Gusano de area, non podes devoralo todo

Nin me retracto das miñas notas

nin dos saltos espiados no teu tellado.

Nesta torre de marfil me quedo

venerando o teu cadaver putrefacto

até que os meu cabelos barran este xélido chan de pedra.

Hei de persistir en nigromante,

conxurandos os demonios da tua lembranza

Á volta,non haberá máis que unha estatua de cinza azul

reflexo difuso dun tempo de gloria

unha tea altiva, que non volverá alumear máis.

Pero esta torre de marfil, gusano

esta torre de marfil non cae.

Nin Doppelgänger nin Némesis

Hai cousas que só son responsabilidade miña.

He took all off my sins...

2010-03-26T18:56:00.004+01:00

...and we wrote a pocket novel called "The state that I am in".

(Das voltas do Karma e do apropiado das cancións)

O que sinto son as carencias

2010-03-23T00:52:00.001+01:00

Deixar escorregar a auga quente baixando a curva das miñas costas
é o mellor placebo que atopei para substituir(te)

*Editado o 30/3/10

Xa sabía eu......

2010-03-08T05:27:00.001+01:00

.....que este non é tempo de ideoloxías.

O meu leva un ritmo particular, quen non o siga non acadará a ver. Pero é unha carreira á que non volverei renunciar.

" Inventei que Derain me escribía...Como (...) non se dignou a responder, decidin escribirme asinando Derain" (Bartleby e Compaña)

MOTH

2010-03-04T01:22:00.000+01:00

No profundo da caverna

non hai arañeira que non tente atravesar

esta polilla que danza

Bater de alas e fuxir,

os sons que fican xordos

repugnan aos artrópodos

OMG

2010-03-02T01:39:00.002+01:00

Desde o fondo dun burato negro

de repente esixes que debo ser quen soñei ser,

e escribir e narrarme en pasos

porque nas letras vivimos mil anos

e de letras nos alimentamos dez mil

Soñei con que foras coma baixo os meus puntos

tantas veces

que non hai simbolo que me ampare

neste labirinto de cifras que agochas.

Tremendo por destruir unha calma que atopei mergullada no máis escuro das miñas sabanas

Que ten forma de cobra, esfinxe, medio saltamontes e incluso árbore de outono.

Coma furacán, fuxen verbas por todas partes

manan do peito e escorregan polo ventre, perdense na cara escura das pernas

e tocan fondo, descanso,erba mollada..

Hoxe non podes ser mais que un segredo

que declara defunta unha respiración alterna sobre cinzas

alumeada de azuis e sedas.

No devir morno de existencias que unha vez forons aspiracións

hoxe son conformadas pola satisfaccion de non terse degrado tanto tanto tanto

Ainda non son quen de atopar

as configuracións dun eu borroso

Quedame desculpar

cruzar os dedos para que sexas;

e que todo caia coma un castelo de naipes

Reencontrarte desde a liberdade de ser eu

sen vestido algun

mais que o da memoria non narrada

que por non ser nomeada non existe

e anos de fume perdendo azul sobre os meus beizos

2010-02-03T16:05:00.003+01:00

"Os estadistas menosprecian aos axentes de publicidade, os pintores menosprecian aos críticos de arte, e fisiólogos, físicos ou matemáticos comparten moi a menudo tales sentimentos; non existe desdén máis profundo, ou no seu conxunto, máis xustificábel, que o que senten os homes que crean hacía os homes que explican.Exposición, crítica e apreciación é unha labor reservada para intelixencias de segunda fila".

Leo esto no arranque dun libro do ano 1981, "A Mathema tician's Apology" de G.H. Hardy, e me pregunto se hoxe, era da información, o desprecio segue a ser tal e a sentencia sigue vixente. Boto de menos a introducción do termo "Divulgación", que complementa a todos os anteriores polo que os creadores sinten desdén.

Entón, penso.

Será que, como co do xénero, eu levo irremediablemente postas os lentes da comunicación e vexo o mundo xirar ao redor dese principio.

E por certo, costaba moito ter substituído "home" por "persoa"?

Melancolía

2009-07-17T18:22:00.003+02:00

...a dos venres pola tarde.

O bo da autoconsciencia é que sabes que sempre, pase o que pase, poderás vivir a través dos outros...incluso co inestimábel luxo de poder escoller.Pasa o tempo e a roda non para de xirar. Pecha os ollos, respira. Todo vai seguir alí cando volva.

Bolboretas

2009-01-07T19:12:00.002+01:00

Es que hai días.....

De compras

2009-01-05T17:35:00.005+01:00

Nalgunha parte de Marrocos fai algún millóns de anos paseábanse polos mares betxiños coma este...Unha Ketteraspis SP, dona e señora do Devónico....Trilobite pouco estudado e nada amigo da literatura (non se lle adicaron apenas letras) da que non me atrevo a dicir máis que que é ben bonitiña.

Hoxe, Noite de Reis (ou o que queirades) escolloa como agasallo para lanzar á rede, acompañado dun bico, para quen me esté observando.

Fíxense que cousas....comecei o ano buscando fósiles, meu deus

Coma un fénix

2008-12-11T00:41:00.005+01:00

Nunsa sabes cando algunha circunstancia vaiche facer lembrar algo que tiñas, digamos, discretamente escondido.Nunca.

Hoxe, coma un relato dos mellores, alguen descubríame un segredo deses que agochas por decoro e co que ansías polemizar.

Hoxe alguen lembroume, sen decatarse nin o máis mínimo e sen que isa fora a sua intención, que amo este sito porque o meu egocentrismo mo esixe.

Porque é a árbore que prantei, o libro que escribín e o fillo que o parín.

Porque mal que ven estes noumenos son a parte de min que quixen facer pública e que pulín, con máis pudor ou con menos, para convertilos no que VÓS ledes.

Ou non ledes, xa dame igual.

Cambiei de traballo. Cambiei de berce Cambei de hábitos. Incluso....se me apuras...cambiei de musas....e musos....

Pero os noumenos seguen sendo noumenos.

Porque a filosofía (¿?) é o que ten.Falamos de conceptos (ais, que medo) universais.

Xa teño un desexo,e non necesariamente para aninovo.

Seguir dando guerra

En tempos de crise...

2008-07-07T19:14:00.002+02:00

...as margaridas seguen sendo de balde.

Sorrían por favor :)

28/6

2008-06-28T20:21:00.002+02:00

Mari - Festa - Acción!

Long Island Ice Tea

2008-06-27T13:15:00.003+02:00

- Vodka 2/12

- Ginebra 2/12

- Ron claro 2/12

- Tequila 2/12

- Triple Sec 2/12

- Zume de limón 1/12

- Refresco de cola 1/12

....Ou como mesturar todo o que haxa no teu minibar dándolle un gusto non alcohólico (de verdade, sabe a té!) para ir tumbando xente por aí mentres a tua mente maquina actos perversos......E no tocadiscos

Para agora que xa estamos de cheo no vrau....pena que nos bares de Milán a unha non lle deixen fumar....así perdese todo a maxia anos 40

Achtung!

2008-06-26T19:13:00.006+02:00

Ás veces hai que pararse a pensar. Sobre todo cando as cousas precipitánse. Cando das un xiro de 360º. Ou cando xa o deron por tí.

Hoxe pensei pouco pero sentín moito.

O mellor levo tempo equivocandome con vós.

O caso é evitar que por un casual perda un parafuso....ou dous......

Vedes? Estas son as vantaxes de non actualizar en moitísmo tempo.....o pudor disípase....

(...)

2008-02-12T15:57:00.000+01:00

A vida vai máis deprisa ca min...non quero días de 25 horas

Demagoxia (made in USA, pero da casa)

2008-01-07T19:31:00.000+01:00

Hai cousas das que un non pode escapar...polo menos se de cando en vez consulta algún medio ou se ten algo de curiosidade pola política internacional...ou aínda que non a teñas....o das eleccións estadounidenses non está deixando indeferente a ningúen e ten tanto ou máis seguimento que calquera outra de país veciño (salvo....un pouquichiño, as de Francia, pero é que a Sarkozy hai que darlle de comer a parte...) E non deixa indiferente non porque como publicaba este señor no País o domingo o futuro presi vaia ser a persoa máis poderosa do mundo (non estou eu moi convencida disto...) senón porque o lío que montan os ianquis ó redor das elecciónss é do máis xugoso...como un culebrón entrañable que non podes deixar de seguir....e que ademais se presta a un sinfín de comentarios....

E como o de opinar é gratis e neste país, ademais, tradición nacional....

O triunfo de Huckabee nos caucus de Iowa....que toda a prensa española insitiu en destacar como imprescindibilísimos e explicar polo miúdo (incluída a gratuíta) non ten prezo. Quedome co comentario dun compañeiro "Huckabee é un valor en política que aínda está por descubrir, vai ser o futuro"... O meu compañeiro en sí ten un humor moi negro, todo hai que dicilo, pero os dous sabemos que un pouco sí que ese é o futuro.... E senón, xa víchedes os resultados. Os científicos acojónanse (perdón), normal, e poñen o grito no ceo sutilmente....

"Former Arkansas governor Huckabee said in a debate in May that he did not believe in evolution.

A poll conducted last year showed that 53 percent of Americans do believe that humans developed over millions of years from less advanced forms of life -- the theory of evolution -- while 47 percent do not."

Un culebrón de ciencia ficción....marabilloso. Por certo...estou convencida de que huckabee significa algo....e non son capaz de lembralo...estou convencida de que alguén resolverá a miña dúbida....

E pola parte demócrata a cuestión é, aparentemente, menos preocupante (ou de chiste menos fácil)...o trinfo de Barack Obama Pero El Mundo está ahí para falar polos humáns de pouca palabra (se non sabes con que conto saír...remitase ó xornal) ...Que o comparen con Reagan (puntualizando, de centroesquerda) ou que titulen "Un negro hacia la Casa Blanca" (na portada do domingo, 6) . O mesmo artigo dicía que Hillary estaba acabada.... Eu sigo sen saber que me resultan máis improbable que alcanze o despacho oval....se un ou outro....

Para os visionarios...en Pluto Nash os dólares lunares levan a efixie da ex primeira dama gravados....mmmmmm......

Que ledicia...

2007-11-03T01:32:00.000+01:00

vivir en Compostela!!! (ás veces)

Ifixenia en Aúlide, de Arela Teatro

Cemiterio de Bonaval, unha fantástica tarde de outubro......alguén da máis?

Unha parvada fugaz

2007-10-28T21:34:00.001+01:00

Se Schumacher significa zapatero en alemán....

Haberá algún chiste semántico detrás da entrega deste Príncipe de Asturias?
Un apoio socialista a monarquía nestes duros tempos que corren? Ou viceversa?

Dende logo, cada ano hai menos xente a que paga a pena premiar, ou polo menos as escollas son máis raras (salvase Bob Dylan e algún máis...pero mira ti que este nin asistiu)
De todas formas non entendín nunca esta categoría na que se recoñece as traxectorias deportivas....

mmmmmmmmmmm, será esta unha verdade incómoda? :P

Tozudez

2007-10-11T15:56:00.000+02:00

Pois non....non me resisto a pecha-lo blog.

Malia que non teña días, nin horas, nin minutos que adicarlle non quero pechar un espazo que ós poucos xa fixen meu.

Éstou de mudanza vital.....cambios no traballo, no ámbito persoal e no ámbito académico...por extensión cambios persoais que non sei moi ben como encarar. E ademais non teño tempo para eles.

E ademais o betxo segue morto, que lle queres?

Na miña defensa alego o común....señores, teño stress

Pero voltarei

InCendio (léase inchendio musicalmente)

2007-07-30T17:18:00.000+02:00

O outro día dicÍalle a unha compañeira que semellaba que o verán pasara de longo por Compostela e que chegaramos directamente o outono (vale, equivocárame...), pero que polo menos non teríamos incendios (xa sei xa....). Pero ó final da igual, vaias onde vaias semella que ós galegos ó lume perséguenos....

"Italia arde de Norte a Sur" Xa non hai onde agocharse....

Agárdanme 15 días de vacacións (por fin!!!) no sur do Adriático italiano....é absurdo disculpar unha ausencia de dúas semanas cando ultimamente esto vai máis morto que pouco....pero.....tiña que fardar!

* De todas formas onte comentáronme que o tempo vai mudar, e que as chuvias achéganse á Bota...no comments.

Tablas

2007-07-30T12:28:00.000+02:00

"Tí eres capaz de xogar ó xadrez, non?"

“Sí”, responde a Morte, "cómo o sabes”?

“Vino nas pinturas e lino nas lendas”, replica Block, o Cavaleiro.

O Séptimo Selo

Esto foi o primeiro que vin hoxe na prensa, chegoume casi co café do almorzo. Nunca foi santo da miña devoción, se cadra porque tampouco preocupeime moito porque o fora, pero quedaronme imaxes na retina e verbas nos miolos....Creo que xa ninguén lle vai negar o seu lugar no panteón dos mestres.

Non sei cantos terían a oportunidade de xogar ó xadrez a súa morte. Non sei cantos (?¿) de gañala. Ó que sí....a tópica idea de deixar obras para a posteridade e convertirse nun inmortal. Ó final agora dame a sensación de que a partida de Bergman quedou en tablas.

Falar por boca de outros

2007-07-08T16:18:00.000+02:00

Que ultimamente estase a converter nun costume....

"Escoitar a Battiato cando un é cativo dá unha sensación como de estar sentado diante dun xeroglífico. Agora sospeito que parte dese cripticismo que me fascinaba podía ter a ver con escoitalo en malas traducións ao castelán. Porén a voz deste señor é agora tan familiar para min que é como sentir un curmán extravagante explicando o difícil que é descubrir a alba dentro das sombras."

Samuel Solleiro (Ataque Escampe)

Vía SONO-TONE

Non houbera descrito tan ben algo que sempre levei agachado no pudor. Marabillosas serendipias!

Adeus

2007-05-18T18:51:00.000+02:00

"...nos últimos anos en España ten pasado que o Cine París de Coruña converteuse nun Springfield, o Teatro Losada de Ourense nun Zara, o Cine París de Barcelona nun Zara, o Cine Salamanca de Madrid nun C&A, o Cine Imperial de Madrid nun Sfera (El Corte Inglés), e o Cine Capitolio de Elche, o Teatro Menacho de Badajoz, o Cine Barceló de Barcelona, etc. "

Xavier Estévez
Vía VIEIROS

Xa todos o saben e todos pronunciarónse, así que, humildemente, estou convencida de que non queda nada que eu poida dicir e falo por outros. Eu lémbro moitas vellas pelis que me emocionaron e que non podería ter visto así, en experiencia colectiva, noutro sitio. Para afoga-la miña pena imaxino que o unico que me queda é mercar uns trapiños. Ó carallo.

Breakfast in Swan's Way (usease, prousteemos!)

2007-05-08T19:34:00.000+02:00

Fódeme (ups, que feo) voltar o dos memes tan cedo, máis que nada porque entre este e este tan só hai duas miserábeis anotacións e iso non lle senta nada ben o meu ego blogueiro. Pero dín que a ocasión a pintan calva e esta é unha excusa perfecta para actualizar sen darlle demasiado os miolos (encantame respostar preguntas, debería ter sido unha diva ou algo así).

Ademais non podo rexeitar unha invitación deste salón de té, así que tomen asento. Un azucarillo ou dous?

1. O principal rasgo do meu carácter?
A inestabilidade, para ben e para mal.

2. A calidade que prefiro nun home?
O carisma e a confianza (melloras na comunicación interpersoal....)

3. A calidade que prefiro nunha muller?
A lealdade.

*O sentido común é desexable para todos, claro.

4. O que máis aprecio nos meus amigos?
A comprensión e o feito de estaren "curados de espanto".

5. O meu principal defecto?
A inestabilidade...a inconstancia e claro, o egocentrismo.

6. A miña ocupación preferida?
Un té, cigarillos, a miña música e dende alí dúas opcións:
- 1º BD/novela/o meu betxo
- 2º Unha boa conversa.

7. O meu soño de dicha?
Tempo, tranquilidade, saúde e satisfación. Todo a grandes doses con boa comida, boa bebida, boa compaña, moitos gatos e unha vista fermosa pola ventá (esixo pouco, vamos).

8. Cal sería a miña maior desgraza?
Non ser capaz de ser o que sinto que debo ser

9. Que quixera ser?
Cando o sepa xa volo direi...prometo. De momento conformaríame con ser algo que me faga sentirme eu.

10. Onde desexaría vivir?
Compostela, agora mesmo non podo pensar noutro lugar que se acomode máis a min. De todas formas, polo momento tampouco podo pensar en asentarme en ningures....

11. A cor que prefiro?
O negro...sempre e para todo.

12. A flor que prefiro?
As margaridas que crecen en calquer césped. Poñeme de bo humor velas, todas gregarias elas... Custa escoller, o das frores pareceme o máis incríble do mundo.

13. O paxaro que prefiro?
A curuxa (quero unha Hedwig xa!!!)

14. Os meus autores preferidos en prosa?
O meu trinvirato persoal: Hemingway, Dickens, Cortázar.

15. Os meus poetas preferidos?
Pessoa e Lorca. Hai máis pero agora mesmo.... Aceptades Tom Waits? E Leonard Cohen?

16. Os meus heroes de ficción?
John Constantine (sintoo...que esperabades?)

17. As miñas heroínas de ficción?
Medea, por ser tan visceralmente humana. Leia, por selo tan pouco.

18. Os meus compositores preferidos?
Satie, Dvórak,Vinicius, Caetano,Miles Davies,Charlie Parker, Reed, Buckley,Reznor....PJ....e máis,cantos máis!!!

19. Os meus pintores predilectos?
Rubens, Vermeer, Modigliani, Magritte, Mattise e Gauguin (así, a bote pronto)

20. Os meus heroes da vida real?
A miña nai, sen dúbida.

21. As miñas heroínas históricas?
As esposas que viviron as súas vidas a través dos (falsos) éxitos dos seus maridos e das que nunca saberemos nada.

22. Os meus nomes favoritos?
Amal para ela, Alejandro para el (ou Alex, ou Aleixandre, ou Xandre...)

23. Que detesto máis que nada?
A displicencia, o desdén e a hipocresía (especialmente para cun mesmo)

24. Que caracteres históricos desprezo máis?
Os enchidos de poder, en xeral. Por riba de todo os que fixeron bas boas indeas e mellores intencións verdadeiros cataclismos sociais (pensade vós os exempros).

25. Que feito militar admiro máis?
Revolución dos Craveis

26. Que reforma admiro máis?
As que están por chegar.Todo é mellorable.

27. Que dons naturais quixeras ter?
Saber cantar, saber pintar, tocar algún instrumentos...valeríame o dominio sobre calquera das clásicas belas artes....un chisco de xenio creativo, meu deus.

28. Como me gustaría morrer?
Nun orgasmo. Sintoo polo meu acompañante...

30. Feitos que me inspiran máis indulxencia?

Os nados da preguiza ou do hedonismo....son moi benevola, que lle vou facer.

31. O meu lema?
Como un fénix, renace sempre das túas cinzas.

Á próxima taza convidaranos O Señor que Non ten Nada que Decir, O Vilán Cínicamente Friki, a Muller do Carcaj Cheo de Verbas Punzantes, a Androide Quasi Paranoica pero Repleta de Boas Intencións e a Xornalista Teatreira Pero Non Mentireira. There we go!

*Como curiosidade, comentar que, na facultade, o Proust era un exemplo do que NON deberiamos facer nunha entrevista, pola poca información real que aportaba dunha persoa. Así que xa sabedes, non vos creades NADA.

For a long time I used to go to bed early. Sometimes, when I had put out my candle, my eyes would close so quickly that I had not even time to say "I'm going to sleep."

Swan's Way

Marcel Proust

Shhhhh! Escoiten, escoiten...

2007-05-03T20:55:00.000+02:00

Por algún motivo que eu nunca fun quen de adiviñar, en certas materias da miña facultade facíannos estudar páxinas e páxinas da historia dos medios de comunicación...especialmente da radio, vai ti saber porqué.

Despois de tres semanas de traballo (por fin) xornalístico (explica eso a miña ausencia?) acabeime de convencer de que a meirande parte do estudado alí de pouco o nada me vale na práctica. Máis en concreto, de que entre xornalistas as conversacións nunca son sobre os propios medios, moito menos sobre a súa historia. Pero como a todo hai que sacarlle o lado bó, eu gardo unha grata lembranza das miñas leccións sobre a dramatización radiofónica.

Ninguén me pode culpar por non lembrar os tempos de "Ama Rosa" (prf...) pero paseime a meirande parte das noites da miña infancia escoitando contos de fadas na voz dun radiocasette (os meus pais non eran dos de lerme na cama, que se lle vai facer...). Sempre foi un dos meus praceres segredos e aínda algunhas veces escoito esas cintas e ponseme a carne de galiña (hai cousas que nunca perden a maxia). Cando sendo universitaria atopeime con que existían "contos lidos para adultos" encheuseme o peito de alegría... e tamén de pesadumbre por ter chegado, unha vez máis, tarde.

E como o das casualidades funciona así, o outro día, facendo actos mal vistos no SLSK, deime nos fuciños cos episodios do Hitchhiker's Guide to The Galaxy, unha comedia disparatada que un día se lle ocurriu a un tal Douglas Adams e que voltou tolos a boa cantidade de brits. Unha curiosidade intrahistórica que me descubriron uns curiosos pato lóxicos e que ten xerado novelas, película, banda deseñada, serie de televisión, videoxogo e frikismo por doquier.

Claro, se estaba eso por ahí colgado habería máis...en pouco menos dunha semana o meu betxo encheuse de vellos programas de radio para o meu deleite. O último, o CBS Mistery Theater, un intento dos 70 por revivir o estilo dos 30 e 40, historias de terror e misterio escritas por Poe, Dickens ou completos descoñecidos que fuxiron do papel para as ondas.

Gustame o espido destes guións para radio...un traballo que, de ser malo, non hai forma de arreglar por máis cartos que poñas en efectos especiais, e as voces, aterciopeladas e graves, como chegadas dun tempo que xa non é o noso. Abraiame a capacidade dos técnicos de son ( daquelas ninguén lles debía chamar técnicos de nada...) para crear ambentes cos planos (a distancia á que un pon a súa voz do micro, gran cousa), as intensidades do son ou esos deliciosas larpeiradas freaks que son os efectos de son. Unha vez vin simular a explosión dunha nave espacial rompendo kellog's...todo un canto a creatividade. Seica agora podes baixarte todo iso da Internet....

E por riba de todo flípame o que ten de máxico pechar os ollos e que algúen (aínda que sexa unha máquina) te susurre marabillosas historias ó oído mentres vas quedando durmido. Dalgún xeito faime pensar en rapsodas, xugrares e literatura de tradición oral...malia que estexa mecanizado.

Imaxino que tamén hai un pouco de tenrura nesta modesta paixón. Deixando a un lado lembranzas infantís, o dos dramas radiofónicos é un pouco como o da banda deseñada, xoias creativas que non sempre foron ben tratadas polo gran público ou a Crítica (nótense as maiúsculas), seica porque, polo visto, non teñen nada de espectacular. Ben, supoño que é como o de quen prefire a fror do toxo á orquídea (e son moi tos , menos mal).

Solicito ós que definen os imaxinarios populares (¿?) que lle retornen o título de Octavo Arte á radio. Hoxe moitos lle dan ese honor ós videoxogos....mmm, poderíamos pasalo para o décimo posto. Despois de todo, a música xa non é o que era e non por eso ninguén lle quitou o título...

*Se quiser ouvir máis....OTRF

Until next time, pleasant...dreams?

E. G. Marshall

CBS Radio Mistery Theater

Do corazón, tripas

2007-04-12T16:36:00.000+02:00

Do you still fancy me?
Did you ever love me?

Closer. Mike Nichols, 2004.

Un antigo pecado dicíame moi a míudo que o amor é así; un día espertaste e xa non estas namorado da túa parella. Non sabes porqué pero tampouco o podes evitar...e xa está.

Nunca supen (nin saberei) se era unha advertencia para min ou unha asimilación para si. Pero cando chegou o momento as cousas remataron así, dun día para outro...e xa non había nada que lle facer.

O filme fala diso, pero tamén da forza da culpa como estratexia para manter a xente o teu lado....Ó final Closer só é iso, unha historia de encontros e desencontros guiados pola febleza do amor e a forza da culpa e da soidade. Terror emocional se chegas a identificarte con tan só un dos diálogos...do máis visceral.

"Mas as mulheres do que gostam é amar. Subretudo quando não há ali mais ninguém que se preste a isso"

O Amor é Fodido. Miguel Steves Cardoso

Mmmmúsica (para non rachar coa tradición)

2007-04-02T15:51:00.000+02:00

Escribiuse moitísimo por estes lares ultimamente sobre que cancións elixiríamos para eses momentos de íntima perversidade e intercambio de fluídos. A cuestión causou tanto tanto rebumbio que ata protagonizou algunha conversa no Maycar (creo) e chegou a este sitio por cortesía de Elianinha. Non me queda outra que deixarme ver.
O meu "top five", supoño, ben podería ser este...
- Swap Song.Blur (13). Por andarmos en territorios mornos e húmidos,claro. Flípame a voz de Damon Albarn e creo que ritmo cae ben, pero que moi ben. Ideal para encontros fugaces nos baños do Ruta (e só un exemplo!). Ademais, como non podía ser doutro xeito, se penso en pantano penso nesto, e logo neste e xa non hai nada que lle facer.

- Just Like Honey- Jesus & The Mary Chain (OST Lost in Translation). Algúen apuntou que esta canción coincide cun momento de paixón/tensión entre os protagonistas. Voltarei ver o filme algún día porque, debía estar en trance eu que non me lembro de nada (a banda sonora, ademais, apareceuseme moito despois). Para uns preliminares moi doces e quedar durmidos o terminar. E que todo vaia como a seda....

- Hurt. Nine Inch Nails (The Downward Spiral). Podería ter escollido a cover de Cash pero Nike escaralloume a idea. A orixinal, por outra parte, paréceme máis íntima e sensual. Para dolorosos polvos de despedida ou encontros malditos/prohibidos. A canción ten cambios de rasante sutís pero ideais para trastornos bipolares :P

-I’m your man. Leonard Cohen....mmmmm, aínda agardo que algún home pódame susurrar esta canción na orella....e que eu mo tome en serio, ainsssss! Para momentos de terciopelo amargados con moito gintonic (que sempre facilita as cousas).
No mesmo disco esta o Take This Waltz, que redondearía a noite cuns preliminares de película (sempre me fai pensar en Brando esa canción, cousa rara...) O enlace mandavos a unha páxina de compra onde poderedes escoitalas...para por o trailer do filme mellor non puña nada.

- E falando de buscar homes...jur jur, deixo caer o Holding out for a Hero de Bonnie Tyler. Tomadeo con humor...ou como mellor vos pareza. O vídeo acaba de redondear o cachondeo.

*De bonus track non me podía faltar o Rid of Me da sempre recurrente PJ. Pero claro...eso sería repetirme...así que vai fora de concurso.

*Na versión para coleccionistas ofrezo un valor engadido e, emulando a Raíña Vermella, inxerto un deses discos ós que lle das ó "repeat" e tes para toda a noite. The Virgin Suicides OST.

* E para acabar de estenderme deixar claro que eu, de escoller, escollo como mellor das músicas a respiración de meu acompañante. Hai cousas que requiren intimidade...

Mmmmm, paso a pelota ós que quedan....que no deben ser moitos!

Virus con zapatos (In Memoriam)

2007-03-29T18:40:00.000+02:00

- Que temos de especial, carallo? Non somos uns capullos egoístas que fodemos o planeta? Un,un virus con zapatos...
- Bill Hicks
- Eh?
- Bill Hicks. "Virus con zapatos" Dixoo el, non?
- Non sabía que che gustaba Bill Hicks...!!
- Xa che digo
- Xesús! Incansable, o chivo, o rock contra a droga é unha merda...gústache todo iso?
- Ajá... De feito, unha vez vin o seu show
-Qué?
- E ata o coñecín...
- QUÉ?!
Predicador. Rumbo al sur(3 de 3)

Por aquí falouse moito de cinismo e de sentido crítico. O cinismo quedou xa claro que non tiña que conlevar, necesariamente, malos pensamentos ou trazos de misantropía. So é eso...cinismo; unha axudiña para levantarse cada día con mais ou menos enerxía...igual que outros toman café ou consumen pornografía (a combinación das tres tamén é válida,claro).
E a verdadeira arte do cinismo, paréceme a min, é saber reconvertelo en (bo) humor sen caer en tópico fáciles ou sen adoptar unha pose chic-progre-pseudointelectual. Ou adoptala cando aínda non era marketing.

Gustame o humor de Bill Hicks por intelixente, por autodestructivo sen autocompaixón, por non ser políticamente correcto e por non selo por unha estratexia de ventas. Ou quizás por pertencer a unha época no que o de ser ou non ser políticamente correcto aínda non estaba tan ben delimitado.
Pero sobre todo gústame por canalla. Canalla, canalla, canalla.

Cousas da memoria...nunca sabes en que momento, ou porque conxunción astral (¿?) vaste lembrar de cousas que hai tempo deixaras atrás. En tempos londinense, dos que fai xa máis de dous anos (!!), pasei 5 meses bebendo té e vendo unha e outra vez vídeos de actuacións de Hicks...unha excusa tan boa como calquer outra para aprender a inglés. E dende aquelas, nunca máis.
E de súpeto, reatópome con Bill nunha historieta tan canalla coma el. O Preacher de Garth Ennis e Steve Dillon era o marco perfecto para traelo de volta, a medio camiño entre Johny Cash e John Wayne; dándolle forma ó mito moderno norteamericán dun xeito que, a pesares de modas (ou necesidades) anti-ianquis, a min aínda me fascina. Melancolía tinguida de cinismo, unha esperanza sedade con humor.
Deixovos con el, para que disfrutedes.

"By the way, if anyone here is in advertising or marketing, kill yourself. No, this is not a joke: kill yourself . . . I know what the marketing people are thinking now too: 'Oh. He's going for that anti-marketing dollar. That's a good market.' Oh man, I am not doing that, you fucking evil scumbags."

Hicks morreu o 26 de febreiro de 1994. Cancro de pancreas, polo visto. Orixinal ata na súa morte (non teríades apostado por un de pulmón?)

In Vino Veritas

2007-03-12T00:48:00.000+01:00

Calquer excusa é boa para escaparse (en tódolos posibles sentidos da palabra) un par de días...

E menguar menguar menguar ata casi desaparecer...e sorrir moito, moitísimo.

Aínda non rematou a fin de semana, deixenme uns minutiños máis...

Mmmmmm...(cara de poucos amigos)

2007-03-05T12:23:00.000+01:00

Vía La Haine

A masa enfurecida nunca trae nada bo...Habería que pedirlle ós que "están arriba" que non fixeran nunca enfurecer a masa.

Mira ti...unha cousa menos que ver cando vaia a Copenhague...mundo este, pardiez!

Que nos quiten o bailao!

2007-03-02T18:08:00.001+01:00

Alma...cada un coida da súa alma como pode, como quere. Eu o outro día cuidei da miña e lembro que pensei que boas son as belas artes para ela.

Alma é o nome do último espectáculo de Ananda Dansa, unha compañía de baile que o pasado 27 e 28 de febreiro deu no Teatro Principal de Compostela as súas únicas actuacións por estas terras, ás que tiven o honor de asistir e, ademais, con invitación VIP (fardei moitísimo na cola do teatro :P ). Nunca antes vira un espectáculo de danza e quedei abraiada pola forza que poden transmitir sete corpos en continuo movemento. Unha harmonía perfecta de música, movemento, cor e humanidade que emocionaría a calquera.

Os de Ananda, compañía decana de Valencia que foi premiada co Premio Nacional de Danza na modalidade de creación trouxeronnos un espectáculo que, polo visto, é resumen e homenaxe dos 25 anos que levan nas tablas, bailando e bailando. Divido en catro escenas que seguen os imperativos de Víveo, Párao, Pásao e Amao (tedes o programa aquí, para máis información) o espectáculo pareceume un canto cheo de vitalidade e optimismo ó mundo do baile, un arte ó que non sempre se valora como é debido (en Compostela non hai queixa, cada ano dámonos un atracón).

Por unha hora sete bailaríns pasaron de lembrar os anos de xuventude e ilusión da compañía cunha festa entre amigos a falar da morte e dos que non están, fixeron crítica social (con moito humor...que tamén se agradece) e remataron invitándonnos a todos a desfrutar da danza, a facela nosa, a amala nos movementos dunha parella bailándose entre frores que se desintegran a medida que van caendo. Do ceo ó chan.

"Un discurso caligrafiado coa escritura dos corpos", "un espectáculo que trate da viaxe como experiencia, sobre a madurez, sobre a alegría de ter vivido estes anos co pensamento alto e limpa a emoción do espíritu, como di Kavafis en Ítaca. "

Plas, plas, plas...quedei abraiada e encantada. Caéronseme as bágoas e fun un pouquiño máis feliz.

Ala, para daros envexa

You're not rid of me (Wacht out)

2007-02-27T00:02:00.000+01:00

Tie yourself to me
No one else
No, you're not rid of me
Hmm you're not rid of me

Night and day I breathe
Ah hah ay
Hey, you're not rid of me
Yeah, you're not rid of me

I beg you, my darling
Don't leave me, I'm hurting

Lick my legs I'm on fire
Lick my legs of desire

I'll tie your legs
Keep you against my chest
Oh, you're not rid of me
Yeah, you're not rid of me

I'll make you lick my injuries
I'm gonna twist your head off, see

Till you say don't you wish you never never met her?
Don't you don't you wish you never never met her?

I beg you my darling
Don't leave me, I'm hurting

Big lonely above everything
Above everyday, I'm hurting

Lick my legs, I'm on fire
Lick my legs of desire
Yeah, you're not rid of me
Yeah, you're not rid of me

Lembreime hoxe de que me debía unha venganza. Hai cancións que serven por igual ós sentimentos máis nobles e ós máis execrables.
Regálovos uns minutos de desenfadada, pura e crúa perversidade.

PD: A conversa con Leno non ten prezo. A naturalidade tampouco

Non me pregunten, que eu xa dixitalicei

2007-02-26T05:37:00.000+01:00

"...os cadernos virtuais son o rastro das cousas que lle pasan ás persoas: as súas viaxes, os seus intres de aburrimento no fogar e coa chuvia batendo forte nos cristais, o momento no que coñecen ó seu compañeiro/a e o momento en que se despiden del ou dela..."

Gústame, por simple, sinceira e sen pretensións, a ilustración que unha vez máis fan os rapaces de Código Cero do perverso universo das bitácoras. Esta vez, co gallo de recoller unha iniciativa que non sei se calificar de geek, maligna ou, directamente, estúpida. As "mentes pensantes" de Microsoft veñen de presentar na Scientific American (regodeándose un pouco, a verdade) o MyLifeBits, un intento por crear unha copia dixital de todas as lembranzas que cada un de nós almacenamos ano tras ano; unha gravación virtual da nosa vida.

O experimento personalizouse e ten nome e cara. O investigador inglés Gordon Bell leva os últimos cinco anos gravando as súas conversas telefónicas, as páxinas web que visita, a música que escoita, os emails, libros, revistas e demais "literatura" que lee, fotografías (unhas dous mil ó día) do que ve e mesmo os seus latexos do corazón, as alteracións térmicas e seica olores. De momento leva almacenados 150 Gb que, se o pensan ben, non é moito. Este betxo meu so ten un ano e xa leva 40...

O volume de datos da medo, xa non por cantidade senón por amplitude de aspectos...Di Bell que ve o proxecto coma unha memoria de reposto "en caso de que se me esquezan feitos que aconteceron na miña vida." Se eu chegara á vellez cun alzheimer galopante (madera!) e me topara con semexante base de datos mataríame a dor de non recoñecerme neles. Non sei se Bell so plantexaría dese xeito.

Como polémico ser é un rato, cada un o lexitima como pode. Bell, que é médico di que lle resultará moi útil cando o doutor lle pregunte "E cando comenzou a mostrar estes síntomas?", especialmente en casos cardíacos (claro, de ahí o dos latexos) e os de Microsoft, que poñen a pasta, apelan a Vannevar Bush como visionario do invento, malia que algúns entenderon e explicaron (mellor ca min) o seu proxecto de xeito diferente.

A min lembroume un pouco a esas cápsulas do tempo que deberon estar de moda no mundo anglosaxon ala polos 50,60 (e digo anglosaxón porque, como as taquillas de instituto, eu so as teño visto en pelis), tesouros que un manda ó futuro nun intento, un pouco consciente, un pouco subconsciente, de prolongarse no tempo máis aló do estrictamente recomendable.

Quizais o das blogs sexa un pouco así e por eso en Código fixeron a asociación. Pero a min este exercicio de continuidade gústame e váleme de algo por obrigarme a seleccionar, a profundizar e a traducirme ó resto dos mortais. A memoria dixital de Bell non consegue ningunha das tres.

E ademais, se paso do sitio Blogger mo pecha, así que, de "morrer", non será por isto que a miña memoria perdure no espazo-tempo, por moi virtual que sexa.

A modo de postdata: O artigo insiste na idea de que, se suprimísemos o banal da nosa vida cuns cantos gigas teríamos dabondo para gardar 60 anos de lembrazas (mirade en que pouca cousa quédase o "esencial"). Nótese que o banal opúxose a páxinas web visitadas, cheiros percibidos e cambios de temperatura (iso sí se garda). Lectura do mundo en clave xornalística: o que non se pode ou custa moito contar non se conta, ergo, non existe. Os insomnios brilantes, os delirios febriles, as noite de viño e rosas e demais noumenos son, señores meus, frivolidades...

Meu Deus...

2007-02-24T21:16:00.000+01:00

que maliña estou!

Nota mental: Nunca saias da casa estando enferma. A cervexa e o clima compostelán aliaránse contra ti. Nin sequera cando o cometido sexa derrotar ó Dr. Octopus; nin por esas

Era así a receta? Espero que funcione porque a febre estame facendo deliraaaaaaaaaaaar

Repasando un universo de prodixios (spoiler?)

2007-02-21T20:37:00.000+01:00

Entre máscara e máscara (e falo de xeito literal) quedoume deste antroido tempo para fagocitar o Marvels de Kurt Bussiek (guión) e Alex Ross (debuxo); unha obra da que di a crítica (sempre ben pagada, pareceme a min) que é do mellorciño que ten saído en BD nos últimos anos. Xa ves.

A historia é un intento de facer un repaso do inxente universo Marvel a través da visión dos humáns, preguntándose coma nós (ou, alomenos, algún de nós) veríamos ós superheroes se estes andiveran realmente a facer das súas polas nosas rúas e puideramos atopalos cada vez que doblásemos a esquina.
A excusa é un xornalista, Phil Seldon, buscando a foto perfecta destes prodixios que fan de Nova Iorque o seu fogar. Seguindo o ir e devir de Seldon, Bussiek precisa de 256 páxinas para argumentar que a xente de a pé é demasiado orgullosa para asumir que non sempre somos quen de sacarnos as castañas do fogo e que non sabemos dar as grazas cando uns que saben e poden máis ca nós salvan o mundo no que vivimos...e o fan sen pedir nada a cambio (polo menos aparentemente).

Argumento de orixinalidade 0; ese é o principal problema. O tomo comeza cunha historia sobre a Antorcha Humana que promete moito, pero no resto das páxinas a narración vai creando puntos de tensión que non se resolven, que non contan nada, nos que nunca pasan nada. O peor, sigues lendo e lendo esperando O GRAN ACTO e este non chega...nunca.

Non da a idea para moito ou é tan só un problema de redación do guión? Malia que o grande de Stan Lee afirmara na introdución da obra que esta ia abrir unha nova era no mundo dos cómics de superheroes na que o que contaría sería o noso punto de vista, o certo é que eu, cando leo historietas busco escaparme un pouquiño das xentes de baixa catadura moral coas que me codeo a diario. E xa falei algunha vez do valor preventivo que a evasión freak ten co mundo.

A min a "visión humana", realmente, tenme un tanto saturada (xa che digo, deformación profesional). As láminas máis fermosas de Ross son as loitas entre os prodixios pero estes non teñen, aquí, nin voz nin voto....e ti esperando a que se fagan oir!

Debe ser, digo eu, que esta é un obra para Marvelitas expertos. Claro, a min, que ultimamente sufro de vértigo, supóme a pouco, aínda que me trouxo boas lembranzas (sempre agradezo ver a Spidey subido a algún tellado).

E para falar de antoloxías de superheroes a Distinguida Competencia publicou pouco tempo despois (1996) os tomos de Kingdom Come (debuxo do mesmo Ross, por certo). Lin os dous primeiros con présa e mal en terras valencias, pero lembro que o argumento de loitas internas entre heroes cautivárame moito máis, especialmente o Superman maduro (a piques da vellez) de Waid e Ross. Mira ti, non pensaba eu que a estas alturas o superhome forame conquistar...tampouco pensei que este puidera ser algunha vez decadente e...case case, cínico.

Reclamando a fantasía e a capacidade para porme na pel de xentes que non teñen nada que ver co que son ou serei algunha vez renego de historietas de superheroes nas que estes non existen ou non se deixan ver...porque non, porque de realidade xa estou farta. Porque non entendin porque Marvels recibiu tanto premios, porque seguro que algúen vaime argumentar o contrario :P

And it is in that characteristicSuperman stands alone.
Superman didn't become Superman.
Superman was born Superman.
When Superman wakes upin the morning, he's Superman.
His alter ego is Clark Kent.

Kill Bill 2

Swamp Thing

2007-02-11T16:33:00.000+01:00

En días como estes cando os ceos non nos dan nin un respiro non se me ocurre outro persoaxe que evocar que a Cousa do Pantano; non vaia ser que todos acabemos así nalgún momento. A espera da baixada da peli do Wes Craven e tomos da saga (a compra física xa chegará, non me maldigan!!) atopo no Tubo estes debuxos que lembran, sospeitosamente, ó Capitán Planeta da infancia xabarinística (febre ecoloxista dos 90?). Ollo á banda sonora!

Por ter "protagonizado" unha fermosísima escea de amor/luxuria nas páxinas de Hellblazer e ser a man da que chega Constantine ó mundo ben merece unha homenaxe (música de The Chameleons de fondo). E todo por un novo tour de force de Mr. Moore...jojo

Xa non é un ser humán animado polas plantas e a súa vontade de seguir vivo, senón un conxunto de plantas, animadas pola súa vontade de ser humán

Video killed the radio star (Ah ah!)

2007-02-08T19:21:00.000+01:00

O outro día sorprendinme a min mesma devorando unha bolsa de codias de porco ante os primeiros capítulos (seica capítulos piloto) da inesquecible Corrupción en Miami. O exercicio, non se sabe moi ben se moi naïf ou moi friki, quedou sobradamente xustificado por atoparme eu nunha sala de proxección das de pantalla grande. Aínda máis (temblade gafapasta!), atopábame eu no auditorio dese maravilloso cubo Made In Siza que é o CGAC, e, por se interesa, non estaba eu a ver unha vella serie de TV senón a asistir a un exercicio de VIDEOCLISIÓN.

Co subtítulo de "Tramas, contaxios e mutacións no teu televisor", esto da Videoclisión é o último que se lles ten ocurrido os do CGAC para achegar o gran público eso "ó que algun dan en chamar Arte Contemporáneo" (sic Informativos Antena3, que non é cousa miña) e seica o nome é un neoloxismo mistura de videoclip e serie de televisión. Mira tí. A través de unha selección, cando menos heteróxena, de grandes momentos da caixa tonta que van dende un programa sobre as rapazas picantes ata a derradeira gala do GH (e a facer coñas a outra parte), a autora, Mery Cuesta, tenta expoñer como foi tomando forma aquelo dos vídeos para promocionar a música e como estes acadan un espazo na programación perdendo a súa identidade como xénero pero trasvasando as súas convencións a outros formatos.

Tal plantexamento debeulle valer a rapaza para que "os artistas" a tomarán en serio, pero a pícara ocultaba unha idea moita máis escura; descubrir as estrataxemas coas que perversos entes de galaxias lonxanas pretenden domina-lo Mundo. Así, citando a MacLuhan e a Brian May, Mery lanza curiosas ideas ó ar: o oscuro plan da MTV para vestirnos a todos con ombreiras a través de Miami Vice (estilo Duran Duran que din), os esforzos de David Hasselhof por promocionar a súa musica (Crazy for youuuuuuuuuu!) a través da voluptuosidade dos Vixiantes da Praia, a idea do "videoclip-soap opera" do que os adalides son Camela (LOL) ou o auxe e caída dos charity singles nos 80 para sacarnos a bágoas e os cartos.
Espazo para nostalxia quedou con La Bola de Cristal, o Top of The Pops e, jojo, The Young Ones (para os paisáns de acá Os Novos, como ben nos ensinaron...), actuación de Madness incluída. Vamos, una mistura divertida e...

Contar isto non conta moito. Aquel día había xente deixando os dentes nas codias e botando unhas risas con Sonny e Tubbs, pero non creo que ninguén buscase profundizar moito nunha idea que moi orixinal, a verdade, non é (aínda que sí as anécdotas, todo hai que dicilo). O plantexamento, ademais de non chegar a ningún lugar, quédase curto en razoamentos e exemplos (onde quedáronse, digo eu, os rapaces de UPA?) e, por un momento, ata me fixo pensar en benqueridos traballos de facultade que o profesor, benevolamente, aplaudiu.

Máis que nada, botei de menos que non se falara de cine. Aínda sigo esperando que alguén me explique o porqué do noxento delirio de Aronofsky en Requiém por un sono (grimaaaaaaaaa)

-> VIDEOCLISIÓN. Martes e xoves as sete e media no CGAC ata o 15 de febreiro. Entrada de balde

(paréntese)

2007-01-15T15:25:00.000+01:00

Despois de estar sen aparecer por aquí unhas semanas e ante a frustración que me causa ollar diariamente o post navideño sen saber moi ben con que rechea-lo oco deixado, inserto unha nota provisional que deixe este espazo "a velas vir" ata que o meu betxo volte á vida despois de facerlle unha visita ó servizo técnico. Sintoo, non me sae arrabuñar nos meus miolos sen a intimidade do meu betxo, que lle vou facer... Valga o post como disculpa e sinal da miña ben intencionada desesperación por non saber como voltar a este circuíto.
De paso aproveito, lávome as mans nun mes que precede a exames e cambios sustanciais no derroteiro vital da que isto suscribe.
Beijinhos!

Psicoloxía inversa

2006-12-26T15:07:00.000+01:00

Oxalá que forades malos e peores e alguén vos regalara moitas historietas!
O meu betxo está a piques de morrer polo que non sei cando voltarei dar guerra por aquí, sexa como for, que pasedes ben esta semana de transición!

Lotería, Bill Gates, Inditex e outras pantasmas de Nadal

2006-12-23T02:54:00.002+01:00

Comprobando na arañeira coa miña nai se eramos ou non, un ano máis, millonarias, preguntoume a doña que era iso do Mozzilla é alá comezou a miña arenga de explicacións sobre o software libre e as alternativas os emporios de M&M's... E nesto que a miña ben querida proxenitora chamoume a atención por terlle odio ó bo de Bill Gates, que seica semella estar salvando ó continente africán con sustanciosas doazóns para a busca dunha vacuna contra a malaria...

Fai iso, pregúntome eu, que teña que, por narices e por solidariedade, convertirme nunha fidelísima usuario do Explorer?

Non teño moi claro se a muller é un topo introducido por Bill na miña casa ou teme pola súas transaccións bancarias vendo o que se ve ultimamente e trazou a sútil liña mental "software libre-hackers-ladróns- filla terrorista", pero o caso e que a conversa acabou dexenerando nun conflicto paveril que a muller achacou a un ramalazo de adolescencia e sentenciou cun “o tempo xa te porá no teu sitio"

Para cando a conversación deuse por zanxada xa estabamos ante un cubículo Inditex de centro comercial para facer o último sprint navideño, que, unha ano máis, é o que se corresponde cos meus regalos.
Cando unha das loirísimas empregadas contestoume á pregunta de “E non os tes en negro?” cun berro incoherente a miña frustración xa chegara a límites críticos. Acabei fumando na entrada do shopping mentres a miña señora mercaba iogures (“xa que viñemos ata aquí...”)

PD1:Por certo, non somos ricas, pero, jojo, robolle a conexión a algún veciño emprudente e, por fin, teño banda larga TAMÉN en Ourense. Iso si é filantropía.

PD2:Quede claro que non critico esta acción de Bill Gates, só me sorprendo ante as extrañas maquinacións ás que deu lugar na mente da miña nai. Reconozco, no obstante, que esa suposta rebeldía xuvenil fíxome buscarlle tres pés ó gato a cuestión e levo un bo rato buscando unha trama oculta en Internet. Aínda non a atopei, queda dito.

PD3: Pobre mamá, eu penso que estas festas nos poñen un pouco tolos a todos

Scargots

2006-12-22T05:57:00.000+01:00

Coñecinte baixo unha luz verde,
tan verde
que as lámpadas parecíanme embaloradas,
unha rocha comida pola erba.

E había caracois trepando polas paredes,
ollando curiosos canda nós,
escapando da auga que nos chegaba ós xeonllos,
e na que eu pensaba que había lampreas.

Por iso boteime a chorar,
e abrázachesme.
Dicíasme que non pasaba nada
que era normal, bo que nadarán por alí,
natural.

Sorrías pero tremabas,
e o que te daba medo era que terme así,
preto
Tranquilo... eu pensei que o que tiñas era frío

Farta estou dos meus insomnios, pardiez!!

Miau

2006-12-21T23:54:00.000+01:00

O meu gato morde o rato e camiño polas teclas. Imposible postear, preferimos ronronear

Unha pataleta

2006-12-19T10:39:00.000+01:00

Son as 11 da maña e levo toda a noite sen durmir por mor dun insomnio galopante e un desaxuste do biorritmo que só a noite compostelana pode disculpar (e o LK, sustancia que nin sequera inxeriu eu, mais sí os meus acompañantes).
A madrugada deu de sí posts moito máis interesantes do que será este pero unha rápida ollada en Vieiros para toparme cunha entrevista a Carlos Ferrás Sexto que chamoume a atención.
O quid da entrevista, falando da fenda dixital en Galicia, desfases na sociedade de información e a dotación/falta de infraestructuras, é que repite (tanto nas preguntas como nas respostas) practicamente as verbas dunha conversa que eu e outra compañeira
tivemos con este profesor da USC fai un ano por mor dunha reportaxe sobre o Internet no rural galego que presentamos nunha das materias desta nosa licenciatura.

A cuestión será anecdótica, e ata emocionoume pensar que adelantome, en canto a fontes, os medios "establecidos", pero joooo
Para un traballo xornalístico do que estou minimamente orgullosa pois apetecíame protestar.....

(cando durma un par de horiñas actualizarei algo máis sustancial... espero)

Desbarallando (non sexades crueis que eu son adorable con vós)

2006-12-16T20:42:00.001+01:00

Ás veces dunha semana fatídica podes quedarte, facendo memoria, con faíscas de lucidez que fan que, malia que espertes coa boca "como despois de mascar xiz" aínda podas apreciar o bo do anticiclón que ven de darnos unha tregua.
E ás veces as noites ata son aproveitables dalgún que outro xeito (sempre en positivo). Topeime co novo fanzine CriaturaZine, de presentación "toa wapa", que me animou a tarde do mércores malia non ter nin idea da metade dos grupos que comentaba, cuestións de forma e contido.
Amólabame a leitura o reitegrado, que non acaban de asimilar os meus miolos. Pero dada a miña recente permeabilidade o todo que me contan por ahi (claro, pola noite) e a recente febleza de moitas conviccións armeime de valor e baixei a História da Lìngua en BD a ver se a base de cadriños convencenme da definición dun galego...aínda que sexa so para dicir que "Galego e portugués som a mesma lingua" (sic. Pestinho, eu NS/NC, pero entón, que é o reintegracionismo?).
A preocupación xurde cando veñen os de Historia e te contan que o señor Barreiro da nas aulas as "Grazas", logo ri e argumenta "xa que eu o inventei, polo menos eu terei que dicilo". Cando apeteceche escribir mUitos e lUitas e sempre tes unha voz amiga que te din "tranquila, eu creo que eso dise nos Ancares". Cando non lle podes falar galego os galegofalantes de toda a vida porque non ten entenden un carallo...
Entón...solución, condeome a leer durante todo o Nadal en galego a ver se chego a algunha parte e podo facer proselitismo do MEU galego sen que me digan "ti, un pouco telegaita vexote, non?" (arggggggggggggg). Tiven sortei, topeime con Dieste e "Dos arquivos do trasno" para lembrarme dos meus anos de escola :)

"A unidade emotiva conséguese no conto pola obsesión do que ten que sobrevivir"

Resaca de apatía

2006-12-11T20:09:00.000+01:00

Dis que as pontes (feiras, vacacións inxustificadas, bla bla bla) están para descansar. Despois de un case imposible viaxe en bus ata Ourense, 4 horas de ida e volta á Coruña e dúas de tren para Compostela solicito o beneficio da duda. 3 días perdendo o tempo mentres pensaba como perdelo aínda pesan, e mais se todo está pechado e non atopo a Constantine por ningures (xa teño o 4 calentiño na casa...juas juas).
Queixarse é un dereito constitucional. Punto e pelota.

Retomando os aires composteláns lembrei que sumerxida no universo pedrojotense, no libro de estilo do seu fillo pródigo topei cun curioso apéndice titulado "Cien propuestas para regenerar España" (páxinas 129-159) donde os compis solicitan, entre outros:
- Referendos de autodeterminación (28º propuestas)
- Despenalización del consumo de drogas (26º propuesta)
- Despenalización da eutanasia activa e o aborto voluntario
- Referendums vinculantes e Iniciativa Lexislativa Popular

E un sorprendente etcétera (porque non nos ensinou Freixanes esto en clases?) Pss, xornalistas, nunca deixadesme de sorprender. En que momento perdería J a súa fe no español medio? Xa din os que saben, non hai peor cínico que un idealista frustrado, jur jur

O outro día ouvín o Fraga dicir que el era un home "de centro, del centro de toda la vida", agora leoo afirmando que Pinochet deixou Chile moito mellor do que estaba. Esta noite soñei que vivia na rúa Presidente Fraga...Visto o visto prefiro mirarme os pés, que hai quen di que teñen clase :P

Tan só un apunte

2006-12-03T11:28:00.000+01:00

"unha letra de canción se lle quitas a música quédase nun mal poema".

Tom Yorke dixit. Vía Muzikalia, yeah

Ala, agora a escoitar de outra forma o hip hop e os cantautores; se os Beatles cantaran "este é o meu dedo, mira o meu dedo, está na miña man e non hai outro igual, mira o meu dedo, coa súa unlla ó final..." seguirían sendo os Beatles.

"In a deep deep sleep of the innocent I am born again. In a fast german car I'm amazed that I survived. An airbag saved my life"

Confía sempre nos pelirroxos (nos louros?)

Bos días pola maña, facía meses que non me erguía tan cedo un domingo

I'm waiting for the man

2006-12-02T01:21:00.001+01:00

"Cortacéspedes distantes ronronean mantras satisfechos..."

"Y llenan sus plumas con tus jugos vitales, sorben tu experiencia, la plasman sin cuidado alguno en las paredes de estos manicomios en ruinas que se llaman libros"

Alegrachesme o día co regalo sorpresa...graciñas, fora un día estrano pero non freak (paradoxas...), agora podo mergullarme a gusto en mundos imposibles, ou non tanto? Demo da fame, diaño do capitalismo, cerdo de catro cabezas e vudú nunha solaina neoiorquina.

A próxima vez que quede sin tabaco chamarei por John Constantine

O importante é saber que o idílico non é idílico (8.45 AM)

Ou era o revés? Acepto suxerencias semióticas e semánticas :P

Creo que comezamos durmir as 10, ti te lembras?

2006-12-01T18:36:00.000+01:00

Podes dicir o que queiras, as mañas de bágoas e as visitas inesperadas a media tarde obrigan a calqueira a precisar urxentemente unha cervexa...ou tres ou catro ou cinco.
Afortunadamente onte non foi unha saída gratuíta; magosto das CAF e o Son do Galpón a tocares por alí (coa rodilla no chao!!!!), rimas en galego ("para que non se convirta en latín"sic.) e percusión guitarra e violín para un ritmo que pode traer cola (xulguen vostedes no YouTube). E como fin de cartaz "prezos populares", que sempre é de agradecer.

E despois toca o que toca; Compostela é unha cidade de bellas rutinas e moita pedra que pasear nunha mañá chuviosa. Acabei escapandome o meu refuxio para logo sorrir dende a ventá como nun filme de Capra e sentir que non merezco as cousas que me pasan. Discúlpenme vostedes...o paverismo é un mal menor da resaca :)

"Dame pánico miralo eu tamén (con racionalidade)....auténtico pánico"

A filosofía ten como misión proxecta-lo futuro a través da acción. Entón convertiráse en vontade e non en mera especulación racional. Cieszkowski

Sintoo, escribir verbo do pensamento é o meu deber patrio e democrático...como o resto do español medio falo sen saber nin que me importe....a xente desbarra a gusto.

Freaks do mundo...

2006-11-29T15:46:00.000+01:00

Onte María Yañéz, xornalista galega e ex directora do portal Vieiros publicaba no xornal El País (aínda en estado de trance con Galicia dende a recente apertura da súa delegación territorial por estes lares) o artigo Gallegos, qué friquiños argumentando que o de "Nazón de Breogán" faríanos máis marxinais do que xa o somos por "rraros rraros", e explicando que "Corremos el riesgo de ser como los resentidos de gafas culovaso que nunca se comieron una rosca, pero que se lo pasan pipa dominando el mundo en los juegos de rol. Lo malo es cuando somos incapaces de hacernos valer en el mundo real."
Pobres das que somos frikis e galegas...dinnos que o rol mata xente e a banda deseñada é unha perda de tempo...e de seguro que o invento do futbolín fixo de nós territorio marxinado polo irman maior (dille Madrid, dille o que sexa...)
Prefiro freak a imbécil...e creo que uns cantos máis tamén.
Non sei que lle amargou o día á xornalista (muller da que, por outro lado, sempre valorei positivamente o seu traballo) para escribir isa perla de artigo, pero espero que a miña lectura fose errada e Yañez non pretendera dicirnos que afondar nunha diferencia cultural convirtennos en snobs ou en macacos pechando os ollos. Que tampouco pense que os freaks nunca se comeron un rosco na súa vida...teríalle moito que contar.

Moito millor sería que Bush xogara ao Risk nun tableiro e non no Oriente Próximo, amolaría moito menos. O rol ás veces é moi catárquico...ás semanas que levo sen xogar son as que ó mellor fixeronme pensar mal. Vivan os MUDS!!!!!

Hoxe voltou facer sol pero erguínme con malas novas; hai cousas que parece que nunca vanse acabar..

Amanece

2006-11-28T19:20:00.000+01:00

Hoxe madruguei e facía sol; supoño que xa por iso era un bó día para empezarmo-lo blog.

Agora xa é noitiña e toda a forza vaiseme coa luz que xa non está; leo na Internet de xentes achegadas que andan/andiveron/andarán presos por alí e por alá; por unha pelexa en Cracovia ou por unha mala castanha (búscadesvos a vida, a min non me apetece linkear)...que cousas, que preto.
E eu aquí, que non sei para onde mirar...e tampouco me sae berrar...de momento.

Dona Berta, cecais non dou arrincado co traballo de fin de carreira, pero choro todas as noites vendo este buraco negro.